برای چه می نویسم؟

گاهی اوقات بیهوده تر از نوشتن در این وبلاگ احساس نمی کنم ، اما می بینم بارها وبلاگ نوشته ام و درش را تخته کرده ام و این بار حیف است که ادامه نده ام. به طور کلی احساس می کنم بخش زیادی از رفتارهای ما و بخصوص من از "حیف است"ها ناشی می شود. حیف است ننویسم ، حیف است باقیمانده ی غذا را نخورم ، حیف است تا اینجا آمده ام به فلان جا نروم و ... . این سبک رفتارها ناشی از نداشتن الگوی رفتاری و معیار گنگ و نامفهوم داشتن است. هر رفتاری از درون مجموعه ای از افکار و در نتیجه باورها و الگوهای ذهنی نمایان می شود. می بینم افرادی را که یک روند مشخص در رفتارهایشان دارند و قابل پیش بینی بودن یکی از مولفه های آنها است. اصلا افراد قابل پیش بینی اگرچه امن ترند و احساس آسودگی خاصی به انسانها می دهند اما آیا اصولند جذاب ترند؟ به نظر من خیر. علتش باشد برای پست بعد