دوران جدید

در دوران عقد خودم به سر می برم. از همسری که دارم بسیار راضی ام و خداراشکر دوستش دارم. همواره فکر می کردم در تنهایی خواهم مرد اما همسرم به من ثابت کرد که "من" تنها نیستم. البته بر اساس بسیاری از استدلالات شخصی خودم که اکتسابی ست البته ، معتقدم همه ی ما فارغ از نقشی که در اجتماع داریم تنهاییم و این استثنا ندارد ؛ و البته به این قسمت که جامعه ی امروزی تنهاتر است ایمان دارم. با همه ی این تفاسیر ، "تامل و اندیشه" را راهی مناسب برای بقا و زندگی در شرایط امن روانی می دانم و یقین دارم از این طریق می توانم خودم را توسع دهم و فشارهای حاصل از مشکلات زندگی و بالطبع استرس و نگرانی وارده را کاهش دهم و همه ی اینها به طریق "تفکر"قابل دستیابی بوده و است. اما یک همسر خوب می تواند آینه یی باشد که با دیدن عیوب خودتان و فارغ از خودخواخی در جهت پذیرش و سپس رفع آنها(عیوب) اقدام کرد و صدالبته سریع تر، با ضریب اطمینان بیشتر و با القای حس اعتماد به همسر. فاطمه جان ، همسر مهربانم ؛ دوستت دارم.